Get Adobe Flash player
Dzisiaj jest: 12 Grudzień 2019    |    Imieniny obchodzą: Joanna, Aleksandra, Dagmara

Pedagog szkolny

                                                                                                                                    BEATA CHUDZIŃSKA - opieka nad oddziałami przedszkolnymi, klasami edukacji wczesnoszkolnej oraz klasami 4.

IRENA PRZYBYŁKO - opieka nad klasami 5 - 8.


 

Szanowni Rodzice!

Pedagog szkolny co miesiąc będzie proponował Państwu przeczytanie krótkich informacji, które mogą być przydatne w rozwiązywaniu problemów opiekuńczo- wychowawczych.

 


 

pdfUlotka o przemocy dla rodziców

 


pdfInformacja przygotowana przez Głównego Inspektora Sanitarnego przy współpracy z Ministerstwem Edukacji Narodowej na temat potencjalnych zagrożeń związanych z elektronicznymi papierosami

 



FONOHOLIZM

fonoholizm 

W dzisiejszych czasach nikt sobie nie wyobraża codziennego funkcjonowania bez telefonu komórkowego. Zrewolucjonizował on cały świat, jest wszechobecny. Telefon komórkowy jest potrzebny i bardzo użyteczny, ale trzeba wiedzieć, jak z niego korzystać. Stwarza on bowiem zagrożenie dla ludzi, nadużywanie go może właśnie prowadzić do fonoholizmu, który staje się coraz poważniejszym problemem wśród młodzieży.

Istotne jest skupienie się na racjonalnym z niego korzystaniu. Warto zachować czujność, by nie "przegapić" momentu, w którym "zwykłe" używanie telefonu zaczyna być niepokojące. Jednym z pierwszych symptomów fonoholizmu u dziecka jest stałe trzymanie komórki przy sobie i ciągłe z niej korzystanie, które staje się najczęściej wykonywaną w ciągu dnia czynnością (zdarza się, że wstają nawet w nocy, by sprawdzić, czy "coś nie przyszło"). Wówczas nie powinno już rodziców przekonać tłumaczenie, że dziecko czeka na ważną wiadomość szuka materiałów do odrabiania lekcji, brakuje mu czasu by się spotkać z przyjaciółmi bo w ten sposób utrzymuje z nimi kontakt itp. Dziecko zagrożone  fonoholizmem na prośbę o odłożenie telefonu reaguje agresją, niepokojem, trudno mu się skoncentrować, jest pobudzone. Świetnie orientuje się w ofertach dotyczących najnowocześniejszych modeli telefonów, funkcjach, a korzystanie z nich ma dla niego coraz większe znaczenie. Z czasem u dziecka da się zaobserwować dolegliwości somatyczne: bóle głowy, kłopoty ze snem, kłopoty ze skupieniem uwagi. Warto też zwrócić uwagę na zbyt wysokie rachunki telefoniczne. Jednym z najbardziej wymownych symptomów są nadmiarowe, agresywne reakcje, pojawiające się w sytuacji, gdy rodzice próbują dziecku telefon odebrać. Zdarza się, że nastolatki nie poprzestają na agresji słownej, niszczą przedmioty, trzaskają drzwiami.

Reasumując fonoholizm – czyli syndrom uzależnienia od telefonu komórkowego może doprowadzić głównie do:

• osłabienia więzi z rodziną, przyjaciółmi,

• do zubożenia języka,

• trudności w nawiązywaniu bezpośrednich relacji,

• zaniku pasji życiowych , zainteresowań,

• zaburzeń funkcji biologicznych, np. snu,

• zaniedbywanie obowiązków w pracy, na studiach.

Rodzaje uzależnienia od telefonu:

•uzależnieni od SMS-ów.

• uzależnieni od nowych modeli.

uzależnienie od gier

Ważne, ale też niepokojące wnioski z badań dotyczą roli rodziny w przeciwdziałaniu zagrożeniom związanym z nowymi technologiami. Wynik z nich między innymi, że w ponad połowie polskich domów rodzice nie rozmawiają o szkodliwości związanej z nadmiernym i niekontrolowanym korzystaniem z telefonu komórkowego, smartfona i Internetu. Nie rozmawiają również o niebezpieczeństwie związanym  np. z wysyłaniem zdjęć i filmów do innych użytkowników Internetu. W ok. 40% gospodarstw domowych w ogóle nie są ustalane zasady korzystania z telefonu komórkowego, czy innych urządzeń w domu, w szkole, czy w miejscach

Jak zapobiec fonoholizmowi?

• na początku można spróbować, walczyć z tym samodzielnie, nie odbierać telefonu po godzinie 20, wyłączyć dźwięk dzwonka na noc, a potem na weekend.

• stworzyć sobie strefy wolne od telefonu, zarówno w domu (np. łazienka) jak i poza domem w wolnym czasie (np. kino, teatr, kościół) i po prostu nie zabierać tam ze sobą komórki.

• wybrać w ciągu dnia taki czas, w którym telefon będzie wyłączony (np. czas jedzenia posiłków, czas lektury czy rozmowy),

• walczyć z przymusem natychmiastowego odpisywania na SMS-y (np. poprzez odraczanie czasu odpisywania o 15 minut – dzięki temu przyzwyczajamy też znajomych, że nie zawsze jesteśmy dostępni,

• bez zestawu słuchawkowego nie należy odbierać telefonu, kiedy prowadzi się samochód – życie powinno być ważniejsze niż prowadzenie rozmowy.

dawajmy dobry przykład swoim dzieciom.

Używajmy telefonu komórkowego tylko wtedy kiedy musimy, a nie w każdej wolnej chwili, np.: jadąc autobusem, czekając w poczekalni u lekarza

Bądźmy otwarci na problemy młodzieży, zawsze znajdujmy czas na rozmowę z nimi. Jeśli będą czuli się ważni, ich potrzeba przynależności i miłości zostanie zaspokojona, wówczas istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że ulegnie nałogom czy uzależnieniom tj. fonoholizm.

 


ZDOLNY LEŃ CZY????

Dawniej dyslektyka nazywano zdolnym leniem. Taki bystry, a ma kłopoty z nauką

Czytając, duka. Pisząc, popełnia horrendalne błędy.

Stara się, zna zasady pisowni, pracuje więcej niż inni. I nic to nic nie daje. Efekty tych starań są mizerne. Taki uczeń przestanie się uczyć, zniechęci się – bo po co się męczyć, skoro i tak ponad dwóje nie wyskoczy. W końcu uwierzy, że się do niczego nie nadaje.

W Polsce o dysleksji (trudności w opanowaniu umiejętności czytania) zaczęto mówić w latach 70. Jeśli przejawia się u dzieci, jest nazywana dysleksją rozwojową. Z nią wiążą się dysortografia – trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, w tym popełnianie błędów ortograficznych, dysgrafia – tzw. brzydkie pismo i dyskalkulia – trudności z liczeniem. Wymienione dysfunkcje noszą nazwę specyficznych trudności w uczeniu się i są diagnozowane przez uprawnione poradnie psychologiczno- pedagogiczne.

Dysleksja częściej występuje u dzieci rodziców dyslektyków. Szwedzcy naukowcy zidentyfikowali gen DYXC1 w chromosomie 15. Jego uszkodzenie zwiększa prawdopodobieństwo dysleksji. Na pewno nie jest to jedyny gen odpowiedzialny za tę wadę, ale inne są jeszcze do odkrycia. Neurolodzy mówią też o przyczynach nabytych. Otóż dysleksja może być skutkiem mikrourazów mózgu i centralnego układu nerwowego, do których doszło w okresie ciąży, porodu lub tuż po nim.

Fragmentaryczne zaburzenia mogą występować w zakresie funkcji analizatora: wzrokowego, słuchowego, kinestetyczno - ruchowego lub kilku analizatorów łącznie.

Objawy dysleksji:

* mylą się kształty i dźwięki – podobne litery i podobne brzmieniowo głoski

* nie pamięta wyglądu zapisanych słów, nie może więc poprawić błędów

*ten sam wyraz pisze w różny sposób.

*problemy z orientacją kierunkową (mylenie, gdzie prawo, gdzie lewo),

nieustalona dominacja jednej strony ciała (dziecko jest oburęczne albo praworęczne, ale przez dziurkę patrzy lewym okiem, nastawia lewe ucho),

zaburzenia uwagi, pamięci (nie może zapamiętać dni tygodnia, pór roku, nauczyć się wierszyka),

*niesprawność ruchowa, w tym manualna, zwłaszcza u chłopców: kłopoty
z zapinaniem guzików, sznurowaniem butów, myciem rąk, jedzeniem za pomocą sztućców, utrzymaniem równowagi, nauką jazdy na rowerze, grą w piłkę lub w klasy,

*“małpi chwyt”, za mocne lub za słabe przyciskanie ołówka,

*nadruchliwość, impulsywność, niezrównoważenie emocjonalne,

trudności w budowaniu z klocków, układaniu puzzli,

*notoryczne przekręcanie wyrazów i wady wymowy (dziecko sepleni, nie wymawia “r”, jąka się),

*w szkole zapisywanie liter od prawej do lewej lub w odbiciu lustrzanym, *zmienianie przedrostków i przyimków, przestawianie głosek, przekręcanie słów.

Dlatego tak istotne jest wczesne rozpoznanie zaburzeń rozwoju psychoruchowego i udzielenie właściwej pomocy. Wczesna pomoc dziecku daje duże szanse korekty i nbp;kompensacji nieprawidłowości w zakresie funkcji wzrokowo - słuchowo - motorycznych zapobiegając jednocześnie szeregu problemom szkolnym.

Prawa dziecka z dysleksją

W zależności od opinii upoważnionej poradni (publicznej poradni psychologiczno- pedagogicznej) dyslektyk ma prawo do dostosowania warunków i form egzaminu zewnętrznego:

  1. przedłużenia czasu egzaminu zgodnie z aktualnymi rozporządzeniami i informacjami OKE
  2. czytania zadań na głos przez nauczyciela,
  3. pisania w oddzielnej sali,
  4. zmiany czcionki wydruku w arkuszu pytań,
  5. pisania drukowanymi literami,
  6. zaznaczania odpowiedzi bezpośrednio na arkuszach, bez przepisywania pytań.

W razie pytań, wątpliwości wskazany kontakt z nauczycielem polonistą, pedagogiem , wychowawcą klasy.


PIĘĆ KROKÓW ROZWIĄZYWANIA PROBLEMU:

1. Wysłuchaj dziecka. Potwierdź, że rozumiesz jego uczucia, a nie zaprzeczaj im.

2. Streść jego punkt widzenia.

3. Przedstaw swoje uczucia i oczekiwania.

4. We wspólnej „burzy mózgów” wyliczcie pomysły i rozwiązania problemu. Nie komentuj nawet najbardziej absurdalnych pomysłów, zapisz wszystkie bez oceniania ich.

5. Wspólnie zadecydujcie, które pomysły chcecie wprowadzić w życie.

Wg Adele Faber i Elaine Mazlish:

“Jak mówić, żeby dzieci się uczyły”


Apel Twojego Dziecka

                                                       Janusz Korczak

  • Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego czego się domagam. To tylko próba z mojej strony.
  • Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.
  • Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko Ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jeszcze jest możliwe.
  • Nie rób ze mnie większego dziecka niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą, żeby udowodnić, że jestem duży.
  • Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
  • Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
  • Nie wmawiaj mi, że błędy które popełniam są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
  • Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. Czasami mówię to, by przyciągnąć Twoją uwagę.
  • Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed Tobą bronić i zrobię się głuchy.
  • Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie zawiedziony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
  • Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.
  • Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
  • Nie bądź niekonsekwentny.To mnie ogłupia i tracę całą swoją wiarę w Ciebie.
  • Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę Cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić Cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
  • Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
  • Nie wyobrażaj sobie, że przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej Ci się nie śniło.
  • Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
  • Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem jak trudno dotrzymywać mi kroku w tym galopie, ale zrób co możesz, żeby się udało
  • Nie bój się miłości. Nigdy.

MOTYWACJA DO NAUKI

"Zawsze wydaje się, że coś jest niemożliwe, dopóki nie zostanie to zrobione." - Nelson Mandela

Często słyszę jak rodzice mówią: „dziecko źle się uczy, bo nie ma motywacji do nauki”, „on nie radzi sobie w nauce, bo ma słabą motywację”. Jak to jest, że jedne dzieci uczą się chętnie, a inne trzeba zaganiać do nauki ?

Czym jest motywacja do nauki i skąd się ona bierze? Czy można rozbudzać motywację do nauki?

Z brakiem motywacji potocznie łączone jest lenistwo – brak wysiłku i chęci działania. Problem motywacji jest nierozerwalnie związany z działaniem człowieka.

Co może ograniczać motywację dzieci do nauki szkolnej ?

1. Brak niezbędnej energii potrzebnej do nauki. Dzieje się tak wówczas, kiedy dziecko nie otrzymuje odpowiedniej stymulacji do nauki, kiedy nie jest właściwie pobudzane do pracy szkolnej (np. motywację obniża słabe zainteresowanie rodziców nauką dziecka, ,,po co się będziesz uczył , ludzie po studiach nie mają pracy”)

2. Brak celów.

Jeżeli szkoła jest traktowana jako zło konieczne, jako strata czasu, trudno budzić motywację do nauki (po co się uczyć ?). Dziecko rosnące w atmosferze braku szacunku dla wykształcenia, w klimacie lekceważenia i poniżania nauczycieli, nie będzie miało chęci do nauki. Co z tego, że rodzice mówią „ ucz się ucz, czytaj książki”, kiedy dziecko nie widzi książki w ręku własnego ojca i matki.

3. Brak określonych i usystematyzowanych działań. Jeżeli dziecko nie posiada zorganizowanego kącika do nauki, ustalonego harmonogramu dnia (stałe pory odrabiania lekcji, odpoczynku, snu) jego motywacja może być osłabiona. Brak nawyków uczenia się jest poważnym problemem.

4. Brak konsekwencji i wytrwałości. Zapracowani i przemęczeni rodzice nie są w stanie dopilnować dzieci w nauce. Motywowanie do nauki to codzienny, trudny obowiązek rodziców (nie wystarczy zdawkowe pytanie ,,lekcje odrobione”) Motywowanie to nie tylko stawianie określonych wymagań ale konkretna pomoc dziecku.

5. Inne czynniki ograniczające motywację do nauki to:

- wewnętrzne: niepełnosprawość intelektualna, niepełnosprawości wzroku, słuchu, mikrouszkodzenia pewnych ośrodków w mózgu, problemy emocjonalne

- zewnętrzne: funkcjonowanie dziecka w szkole, relacje z nauczycielami, wpływ grupy rówieśniczej

Poziom motywacji do nauki dziecka w dużym stopniu zależy od wysiłków rodziców. Ważnym motywem dla dziecka jest nauka dla „mamy i taty”(bez gratyfikacji finansowej). Jeżeli odpowiednio zadbamy o jego motywację, prędzej lub później zacznie uczyć się dla siebie.

 


  przemoc           Przemoc w rodzinie

Nowa procedura „Niebieskiej Karty”

          w szkole podstawowej

18 października 2011 r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 13 września 2011 r. w sprawie procedury „Niebieskiej Karty”, które nakłada konkretne zadania również na przedstawicieli instytucji systemu oświaty. W myśl nowych przepisów w przypadku podejrzenia stosowania przemocy w rodzinie ucznia, a także w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie ucznia, szkoła zobowiązana jest do uruchomienia procedury „Niebieskiej Karty”


animiertes-telefon-gif-5  Procedura, o której mowa, dotyczyć może sytuacji, w których dziecko:

 

  • - obserwowało przemoc np. w relacji opiekunów lub innych członków rodziny;
  • - słyszało przemoc (m. in. podniesione głosy, krzyki sprawcy);
  • - doznawało przemocy ze strony sprawcy;
  • - słyszało o przemocy od członków rodziny;
  • - narażone było na zakłócenia      funkcjonowania w rodzinie, zwłaszcza w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia przemocą.

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia"

Al. Jerozolimskie 155
02-326 Warszawa

infolinia 801120002
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Konsultacje w sprawie przemocy prowadzimy wyłącznie drogą telefoniczną pod numerem infolinii 801 120 002, mejlową pod adresem Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

lub listowną pod adresem Al. Jerozolimskie 155 02-326 Warszawa.

Zgodnie ze zmianami w Ustawie o Przeciwdziałaniu Przemocy w Rodzinie w Gminie Złotoryja powstał Zespół Interdyscyplinarny, którego celem jest rozwiązywanie problemu przemocy w konkretnych rodzinach.

O szczegóły możesz zapytać: dyrekcję szkoły, pedagoga szkolnego, policję, albo osoby, które w Urzędzie Miasta lub Gminy odpowiadają za przeciwdziałanie przemocy.

  bip

Logowanie

Tłumacz

Licznik odwiedzin

Dzisiaj105
Wczoraj491
Wizyt w tygodniu1362
Wizyt w miesiącu4081
Łącznie wizyt294956

szpd

Plakat Telefon Zaufania 800080222

animus

fundacja kghm

uodo

reaguj masz prawo
Fundacja Rosa
Stop zwolnieniom z WF-u
Teatr TVP

 

Szkoła Podstawowa nr 3
im. Henryka Brodatego w Złotoryi

tel. /76/ 878 35 74 fax. /76/ 743 70 75

Copyright © 2014. Wszelkie prawa zastrzeżone.